Slumdog Millionaire er skemmtilega öðruvísi "feel-good" mynd. Myndin er alfarið hrá í útliti, stundum ofbeldisfull, stundum spennandi, stundum sorgleg, en síðustu mínúturnar eru svo ánægjulegar að það er erfitt að vera ekki pínu heillaður af sögunni. Umfram allt er þetta falleg, vel sögð og hlý saga sem heldur manni sífellt áhugasömum um framhaldið, og leikstjórnin í umsjón Danny Boyle er svo ákaflega þétt að hann á fyllilega skilið allt það hrós sem hann hefur fengið.

Boyle er greinilega meðvitaður um það að frásagnarháttur sögunnar er örlítið klisjukenndur, en hann bætir því upp með alveg hreint meiriháttar stíl sem brennimerkir myndina og gerir upplifunina á henni e.t.v. margfalt ánægjulegri.
Persónulega hefur mér alltaf þótt Boyle vera tiltölulega vanmetinn, hingað til allavega. Hann er allavega einn af bestu svokölluðu "genre" kvikmyndagerðarmönnum starfandi í dag. Fjölbreytileiki hans í hinum ýmsu geirum er afar auðséður, en hann hefur t.d. gert dópistamynd (Trainspotting), svarta kómedíu (A Life Less Ordinary - fáránlega vanmetin mynd að mínu mati), fjölskyldumynd (Millions), hryllingsmynd (28 Days Later...), vísindaskáldskap (Sunshine) og núna með Slumdog færir hann okkur bræðing af rómantísku drama og léttri, hugljúfri þroskasögu í Bollywood-stíl. Ég bíð bara eftir að sjá hann tækla söngleikjageirann...

Ég grínast ekki með það að Slumdog sé ein af flottustu myndum ársins 2008 hvað tæknilega vinnslu varðar. Kvikmyndatakan er stórfengleg, klippingarnar ávallt lifandi, aldrei of ákafar og tónlistarnotkunin er helber snilld. Boyle hefur sjaldan klikkað á því að velja tóna sem fullkomlega smella og Slumdog er stútfull af flottri tónlist sem styrkir flestar senur ásamt klikkað flottum montage-senum. Lokakreditlistinn er einnig alveg yndislega eftirminnilegur og setur akkúrat réttan svip á myndina í lokin með virkilega flott uppsettu dansatriði (að hætti Bollywood auðvitað).

Það er kannski fínt að taka það fram að ég hef ekki lesið bókina, Q & A, sem myndin er byggð á. Mér skilst að bókin sé gerólík myndinni hins vegar, en ég get engan veginn metið muninn. Engu að síður voru nokkrir hlutir við myndina sjálfa sem fóru í mig. Ekkert of alvarlegt, en nóg til að koma í veg fyrir hærri einkunn. Myndin gengur út á ástir og örlög, og það kemst vel til skila. Samt var ég aldrei of hlynntur parinu. Jamal Malik - lykilpersónan - var frábær karakter og aflaði sér auðveldlega samúðar og stuðnings áhorfandans. Hann var gríðarlega viðkunnanlegur og kom vel út á flestan hátt. Ég var ekkert alltof ánægður með Latiku, kvenpersónuna. Það komst aldrei til skila hvað það var við hana sem gerði Jamal svona hrifinn af henni. Hún vera þurr og á köflum leiðinleg persóna sem kom illa fram við góðan náunga. Þegar að leið að því að áhorfandinn átti að hvetja ást þeirra áfram, þá var ég ekkert alltof flæktur í það. Mórallinn komst samt vel til skila og undir einhverjum ástæðum var sagan ekkert síður ánægjuleg þegar leið á endann.

(Smá spoiler)

Ég geri mér einnig grein fyrir því að myndin er meira fantasía en nokkuð annað, og augljósu tilviljanirnar í sögunni eru gott dæmi um það. Ég skal sætta mig við það að flestar spurningarnar í Viltu vinna milljón-þættinum birtust langflestar í nákvæmlega sömu röð og persónan upplifði svörin í. Það tók samt vel á trúverðugleikann hvað lokaspurning þáttarins (upp á 20 milljónir rúpía) var furðulega auðveld, en kannski er það bara ég, enda horfði ég MJÖG oft á The Three Musketeers myndina frá '93 með Kiefer Sutherland þegar ég var yngri.

(Óhætt núna)

Það væri annars synd að minnast ekki á leikinn, en hann var almennt frábær, frá hverjum og einum (m.a.s. krökkunum - viti menn!). Fremstur meðal jafningja er vissulega Dev Patel í hlutverki Jamals. Boyle hefur alltaf verið með gott auga fyrir sterkum "nýliðum," en þið ættuð kannski að muna að guttar eins og Ewan McGregor og Cillian Murphy urðu fyrst frægir eftir að hafa unnið með honum.

Ég mun ekki ganga þá leið að kalla Slumdog Millionaire eitthvað meistaraverk, en hún er virkilega góð og frábærlega unnin mynd sem skilur ýmislegt eftir sig. Þetta er ein af þessum myndum sem þú vilt eiga í DVD/Blu-Ray safninu þínu og horfa á reglulega. Soundtrack-ið er líka möst!

8/10


Besta senan: Kræst! Þær eru svo margar!

The Spirit minnir mig örlítið á Dick Tracy-myndina frá árinu 1990. Báðar myndirnar eru retró, gríðarlega vel útlítandi spæjarasögur sem leggja mikla áherslu á yfirdrifið og stílhreint andrúmsloft en eru, því miður, innihaldslega vondar.

Yfirleitt hef ég fílað Frank Miller sem listamann og höfund. Í mörg ár hef ég t.d. verið aðdáandi Sin City bókanna og útgáfurna hans af Batman. Ég elska Sin City bíómyndina, en ég hef alltaf verið sannfærður um að Frank Miller hafi eitthvað setið auðum höndum við gerð þeirrar myndar, þrátt fyrir að vera stimplaður sem meðleikstjóri. Robert Rodriguez átti þá mynd, kannski ekki efniviðinn, en myndina klárlega. Eftir að hafa séð The Spirit, þá finnst mér það greinilega sjást að Miller er ekkert efni í leikstjóra. Hann er kannski fínn ráðgjafi á setti, en sem leikstjóri trompar hann nánast sjálfan George Lucas hvað stífan leik og vond samtöl varða. 

En myndinni er ekki bara illa leikstýrt, heldur er hún illa skrifuð og bara almennt ójöfn í tón. Eina stundina er myndin ýkt á góðan hátt, eins og hún hafi húmor fyrir lélegu samtölunum og sýrða fílingnum, en síðan verður myndin óbærilega alvarleg í öðrum senum, eins og hún ætlist til þess að við tökum persónurnar eitthvað alvarlega. Ég get sko sagt ykkur það að mynd sem inniheldur kvenpersónunöfn á borð við Sand Sareff, Plaster og Silken Floss er í engri aðstöðu til að taka sig alvarlega!

Svo eru nokkrir þrusufínir leikarar að gera sig að algjörum vitleysingum. Ég þarf nú ekki einu sinni að taka það fram að Samuel Jackson komi hvað verst út, þ.e.a.s ef þið hafið séð myndina eða brot úr henni. Í fyrstu virkar hann skemmtilega "over-the-top" en eftir smátíma breytist hann í lélegan brandara. Klæðnaðurinn hans er eins og opinbert tákn hallærisleikans og frasarnir sem hann tautar ættu að framkalla margfaldan kjánahroll ("Toilets are always funny!").

Annars verð ég að játa að ég hafi verið ágætlega sáttur við Gabriel Macht í titilhlutverkinu. Þrátt fyrir margar lélegar línur og ennþá verra drama, þá geislar eitthvað svo af honum. Hann hefur rétta karismað til að gera borið heila mynd uppi og maður heldur faktískt upp á karakterinn að einhverju leyti.
Skutlurnar Eva Mendes, Scarlett Johansson, Paz Vega, Stana Katic og Sarah Paulson gera lítið annað en að leika staðlaðar kvenímyndir. Mendes er alveg einstaklega heit, en eins og allar hinar stelpurnar koma þær illa út bæði í leik og flutningi á slæmum línum.
Louis Lombardi (best þekktur sem Edgar úr 24-þáttunum) fær þó heiðurinn á því að vera mest pirrandi einstaklingurinn (eða þannig...) á skjánum. Lúmskt fyndnir brandarar sem fylgja persónu(m) hans, en þeir þreytast fljótt.

Útlitslega séð er The Spirit ótrúlega flott. Stíllinn er auðvitað 90% eftirlíking af Sin City, þótt að myndirnar séu efnislega mjög ólíkar. Mér finnst gaman að fylgjast með því hvað Miller getur gengið langt með brjálaða notkun á litum. Sjónrænt séð er myndin það mikið augnakonfekt að það er eiginlega hálfgerð synd að meirihluti hennar skuli vera keyrður af hægum og óspennandi samtölum.
Tónlistin var líka mjög fín. Upphafsstefin minntu furðulega mikið á noir-tónlist að hætti Danny Elfman. Kom vel út. 

Mér finnst nokkuð sorglegt að tíminn sem var eytt í gerð þessarar myndar hefði getað verið notaður í framleiðsluna á Sin City 2. Það er fátt annað en sóun á hæfileikum sem einkennir þessa tilraun Millers sem stakur leikstjóri.
Ég stórefa að Will Eisner - höfundur Spirit-myndasagnanna - hefði verið sáttur með þessa mynd.

4/10


Besta senan: Samuel Jackson lemur The Spirit með klósetti.